Староста из Кореличского района Нина Жидко стала лучшей в областном конкурсе органов местного самоуправления

АДКУЛЬ КАРАНІ

Ніна нарадзілася ў вёсцы Дорагава Цырынскага сельсавета.  Бацька быў дорагаўскім, маці — застадольскай.  Сям’я бацькі Уладзіміра Мікалаевіча Крывіцкага  з вёскі была адзінай у партызанах, яму тады было сямнаццаць гадоў. Калі арганізаваўся калгас імя Маленкова, стаў першым старшынёй. У далейшым працаваў брыгадзірам,  трактарыстам. Пайшоў з жыцця рана, ва ўзросце 48 гадоў.

Мама выйшла замуж за ўдаўца, які меў чацвярых дзяцей. У новай сям’і  нарадзілася яшчэ чацвёра. «Як тата памёр, мне было пяць гадоў,  меншай сястры Валянціне —  тры.  Матуля гадавала ўсіх», — кажа Ніна Уладзіміраўна і дадае: зараз іх засталося сямёра, брат Пётр памёр у 47. Яны сустракаюцца і дапамагаюць адзін аднаму. Жывуць у розных кутках краіны: Мінску, Салігорску, Лідзе, сястра Вольга ў Крыме,  сама ж Ніна — на сваёй зямлі і ў бацькоўскай хаце.

Ніна Уладзіміраўна скончыла Варанчанскую сярэднюю школу. Паступіла ў медвучылішча. Затым вярнулася дамоў, каб дапамагаць матулі. Адразу працавала вагаўшчыцай у калгасе «Ленінскі шлях», затым — дыспетчарам на мехмайстэрнях.

У 1987 годзе выйшла замуж. Абраннік жыцця аказаўся тутэйшым, з вёскі Альшаны. Пазней ёй  прапанавалі працу брыгадзіра на ўчастку Дорагава-Застадолле.  Паступіла вучыцца завочна ў Навагрудскі сельскагаспадарчы тэхнікум, які скончыла з адзнакай. Амаль трыццаць гадоў  працуе брыгадзірам.  У сям’і — двое сыноў, Аляксандр і Яўгеній. Радуюць трое ўнукаў: Дзяніс, Андрэй, Цімафей.

СЯРОД ЛЮДЗЕЙ

Чацвёртае скліканне Ніна Уладзіміраўна Жыдко з’яўляецца дэпутатам Цырынскага сельскага Савета дэпутатаў, зараз па Застадольскай выбарчай акрузе № 5. Увесь гэты час яна стараста вёсак Дорагава і Застадолле. Даводзіцца вырашаць розныя пытанні — ад навядзення парадку ў населеных пунктах да клопату пра састарэлых вяскоўцаў: падвезці ў бальніцу ці памераць ціск. У зімовы час у Дорагаве — 12 жылых дамоў. Летам прыязджаюць дачнікі.

Раней  жылі шматдзетныя сем’і. Тут вырошчвалі добры лён-даўгунец, звеннявая Валянціна Іванаўна Фалейчык ездзіла на ВДНГ. Зараз у асноўным пажылыя вяскоўцы, доўгажыхарка Аляксандра Адамаўна Фалейчык мае 94 гады. У Застадоллі жылых дамоў каля трыццаці, ёсць і маладыя сем’і.

Пастаянна праводзяцца сельскія сходы, на якія прыязджаюць прадстаўнікі розных раённых службаў. На сустрэчах узнімаюцца пытанні навядзення парадку на зямлі, пажарнай і маёмаснай бяспекі, захавання правілаў дарожнага руху пешаходамі пры паездцы на гужавым транспарце і веласіпедах, тэлефоннага махлярства.

Раней стан дарог у  вёску не надта радаваў.  У раёне на звароты адрэагавалі — у 2025 годзе на ўчастку дарогі Застадолле-Дорагава паклалі асфальт.

Наведваюцца да сельскіх жыхароў работнікі культуры, якія радуюць добрымі песнямі.

Аўтамагазін прыходзіць два разы на тыдзень: у аўторак і чацвер, дзве суботы ў месяц. Робіць тры прыпынкі ў Застадоллі і пяць у Дорагаве — для зручнасці пакупнікоў.

— У нас вельмі добры паштальён Аляксандр Конан, які  прыязджае з райцэнтра. Можна заплаціць за камунальныя паслугі і заказаць прадуктовыя тавары.  Яго ласкава называем Сашам, бо людзі пажылыя, і вельмі рады ўвазе, — гаворыць стараста вёскі.

З гонарам Ніна Уладзіміраўна апавядае  пра візітную картку  Дорагава — возера. Яно     займае 25 гектараў. Міхаіл Дрозд узяў у арэнду і наводзіць парадак.  Устаноўлены домікі і альтанкі. Летам прыязджаюць жадаючыя з начоўкай.  База адпачынку мае назву «Клёвае месца» —   і  рыбакі не скардзяцца на ўлоў. Тут можна адпачыць душой  —  навакольная прыгажосць радуе вока.

СВЯТОЕ МЕСЦА

Стараста вёскі апавядае пра навядзенне парадку на мясцовых могілках :

— Гэта была свайго роду традыцыя — спачатку ў Дорагаве, а затым у Застадоллі наводзіць парадак на могілках. Яшчэ мая матуля з аднавяскоўцамі хадзілі  і прыбіралі нічые магілы. На святым месцы высякалі кустоўе і спілоўвалі дрэвы. Зараз, калі ёсць магчымасць, пасылаем на гэтыя работы паляводаў, і могілкі набываюць належны выгляд.

Ніну Уладзіміраўну радуе, што да святых месцаў у людзей увогуле  паважлівыя адносіны: яны даглядаюць могілкі і наводзяць парадак. Асабліва кранае, што ўнукі мяняюць старыя помнікі дзядоў і абкошваюць траву каля іх.

ДОРАГАВА — ЛЮБА-ДОРАГА

— Я люблю родную вёску. Тут нарадзілася і жыву. Нашы дзеці любяць сюды прыязджаць. Вёсачка дарагая мне  і прыгожа называецца — Дорагава. Спрадвеку тут жылі добрыя людзі. Маёй матулі Любові Іосіфаўне Крывіцкай дапамагалі, як шматдзетнай маці. Зараз я дапамагаю як дэпутат Цырынскага сельсавета і стараста  пажылым аднавяскоўцам,  —  кажа Ніна Уладзіміраўна.

 Яе старанні аказаліся недарэмнымі: 20 сакавіка ў Гродне яна ўзнагароджана  Ганаровай граматай Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў  за шматгадовую добрасумленную працу, высокі прафесіяналізм, вялікі асабісты ўклад у развіццё мясцовага самакіравання ў Гродзенскай вобласці.

Ніна Уладзіміраўна Жыдко выказала словы прызнання старшыні Карэліцкага раённага Савета дэпутатаў Аляксею Гаўрошу за падтрымку ў вырашэнні жыццёва важных і надзённых пытанняў.

Галіна СМАЛЯНКА

Фота Яраславы МАНКЕВІЧ